W schronie pod wsią Ciosmy Andrzej Kiszka nie mógł się wyprostować. Od podłogi do sufitu był zaledwie metr. W środku mieściły się jednak drewniane łóżko wyłożone słomą, półki i studzienka, z której czerpał wodę. W tej kryjówce „Dąb” spędził osiem zim.
Wiosną zdał broń, jesienią uciekł z zasadzki
Andrzej Kiszka urodził się 21 listopada 1921 roku w Maziarni. Podczas okupacji niemieckiej wstąpił do Batalionów Chłopskich i przyjął pseudonim „Leszczyna”. Później podlegał placówce Armii Krajowej w Hucie Krzeszowskiej, a w 1943 roku krótko służył w oddziale Franciszka Przysiężniaka „Ojca Jana”.
16 kwietnia 1947 roku Kiszka zgłosił się w Janowie Lubelskim przed komisję amnestyjną i oddał broń. Zamieszkał u rodziców w Maziarni. Nadal utrzymywał jednak kontakt z partyzantami Adama Kusza „Garbatego”. Wiedział o tym Urząd Bezpieczeństwa. Późną jesienią funkcjonariusze z Biłgoraja urządzili na niego zasadzkę w rodzinnym domu. Zdołał uciec mimo ostrzału.
Jesienią 1949 roku Kiszka dołączył do oddziału „Garbatego”. Od lata 1952 roku ukrywał się już na własną rękę. Późną jesienią następnego roku zbudował schron niedaleko wsi Ciosmy w powiecie biłgorajskim. Miał on trzy metry długości i półtora metra szerokości. Ściany i sufit Kiszka wyłożył dębowymi deskami.
Do kryjówki przyszedł kuzyn
Pod koniec listopada 1961 roku Kiszkę odwiedził w schronie kuzyn, który już wcześniej wielokrotnie mu pomagał. Ponad rok wcześniej Służba Bezpieczeństwa zwerbowała go jako tajnego współpracownika o pseudonimie „Klon”. Początkowo unikał spotkań z funkcjonariuszami. Z czasem pod ich naciskiem zaczął wykonywać polecenia.
W grudniu „Klon” wskazał funkcjonariuszom rejon kryjówki. Poszukiwania w lesie trwały dwie i pół godziny. Gdy funkcjonariusze zaczęli rozkopywać wejście, drewniana pokrywa uniosła się od środka. Kiszka wychylił głowę. Wyciągnęli go na powierzchnię i zakuli w kajdanki.
W lipcu 1962 roku sąd w Lublinie skazał go na dożywocie. Rok później Sąd Najwyższy złagodził karę do 15 lat więzienia. Kiszka wyszedł warunkowo na wolność w sierpniu 1971 roku. Zamieszkał w województwie szczecińskim. Doczekał częściowej rehabilitacji w 1998 roku. Zmarł 14 czerwca 2017 roku. W grudniu 2018 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni go zrehabilitował.




