„Przekonamy się po wojnie, jeśli dożyjemy, że w małej historii obecnych czasów będą pisać pompatycznie o solidarności podczas wojny i okupacji wszystkich warstw narodu polskiego. Ale historia jest po to, żeby utrwalać bzdury i grzebać prawdę. Żeby dogadzać dumie narodowej i perfumować gnój i rozkład. Czytałeś już w prasie podziemnej, słyszałeś przez radio o braterstwie i ofiarności. Ale gdzie one są? Owszem są, lecz jakże rzadko. A normalny, właśnie normalny obywatel kwalifikuje to jako naiwność i głupotę”.
Sergiusz Piasecki (1899–1964) – polski pisarz i publicysta, żołnierz wojny polsko-bolszewickiej oraz były agent polskiego wywiadu. Młodość spędził na Kresach, żyjąc na granicy prawa i przestępczego półświatka, co później stało się fundamentem jego twórczości. Pisać nauczył się w więzieniu, gdzie powstał jego najsłynniejszy utwór „Kochanek Wielkiej Niedźwiedzicy”. W czasie II wojny światowej działał w Armii Krajowej, a po wojnie na emigracji pozostał bezkompromisowym krytykiem komunizmu.