Królewicz Jan Olbracht na Tatarów. Historia bitwy pod Kopystrzyniem

Królestwo Polskie w ciągu wieków wielokrotnie toczyło wojny z Imperium Osmańskim. Po raz pierwszy oba państwa starły się ze sobą pod koniec XV wieku. Imperium Osmańskie z każdym rokiem przysuwało się wówczas coraz bliżej granic Polski. W 1475 roku Turcy zajęli Krym i podporządkowali sobie Tatarów krymskich, a w 1484 roku zdobyli porty czarnomorskie Białogród i Kilię. Za panowania króla Kazimierza Jagiellończyka państwo Turków Osmańskich oddzielała od ziem polskich już tylko Mołdawia, która składała władcom polskim hold lenny.

Lennik mołdawski

Jednym z kierunków ekspansji państwa osmańskiego stały się dwa państwa położone na południe od Polski – Hospodarstwo Wołoskie i Hospodarstwo Mołdawskie. Jak już zostało wspomniane, w 1484 roku Imperium Osmańskie opanowało ważne czarnomorskie porty, Kilię i Białogród, należące do Mołdawii. Poczynania Turków zmusiły hospodara mołdawskiego Stefana Wielkiego do złożenia hołdu królowi Kazimierzowi Jagiellończykowi 15 września 1485 roku. Z racji na wezwanie o pomoc hospodara mołdawskiego Stefana Wielkiego, król Kazimierz Jagiellończyk zebrał pospolite ruszenie oraz wojska zaciężne i zgromadził je nad mołdawską granicą, pod Śniatyniem. Hospodar otrzymał pomoc kilku tysięcy polskich wojsk zaciężnych pod wodzą Jana Karnkowskiego, z pomocą których pobił Turków w listopadzie 1485 roku.

Polityka Kazimierza Jagiellończyka względem Mołdawii nie uchroniła Polski przed kolejnymi krokami zaczepnymi ze strony Porty. Sam sułtan Bajazyd II nie zrezygnował z Mołdawii.

Spod Kopystrzynia

W 1487 roku sułtan osmański pchnął, już bezpośrednio na Polskę, Tatarów zawołżańskich. Czambuł w sile 5 tysięcy jeźdźców przekroczył polską granice i wdarł się na Podole. Na przeciw nieprzyjaciela wyruszył syn króla Kazimierza Jagiellończyka, królewicz Jan Olbracht, który od ponad roku bronił kresów. W sobotę 8 września pod Kopystrzyniem na Podolu, a dokładniej nad rzeką Sawrań rozegrała się bitwa z tatarskimi czambulami, która zakończyła się zwycięstwem polskiego królewicza. W boju legło 1,5 tysięcy Mahometan, wielu dostało się do niewoli.

Po bitwie

Odniesione zwycięstwo ośmieliło Polaków do wysłania do Konstantynopola w 1491 roku posła z żądaniem wycofania się Osmanów z Białogrodu i Kilii. Jak się można było tego spodziewać, sułtan Bajazyd II ani myślał zgadzać się na ten postulat. Ostatecznie zwaśnione strony zawarły na najbliższe dwa lata rozejm. Był to pierwszy w bilateralnych stosunkach polsko-tureckich taki układ.